فريادهاي خاموش

رفاقت گاهی از جنس جنونه

faryadhayam — Sat, 17 Oct 2009 18:30:07 GMT

این پست رو چند وقت پیش گذاشتم اما تازه فهمیدم که پریده!!!خوب دوباره گذاشتمش دیگه!! البته بازم مثل همیشه اتفاقات زیادی افتاده....ولی خوب به یاد اون روزا....:

چی بگم.....خودم تو کار خودم موندم..... چرا وقتی میتونم جلو بقیه اینقدر خوب و باحال جلوه بکنم باید از درون داغون باشم.....خیلیه ها! به عنوان بچه ی باحال و توپ بشناسنت همه جور شوخیی باهات بکنن همه جور حرفی بزنن و تو هم چه ناراحت بشی چه نه به روی خودت نیاری....!

البته بگما خدایی دوستای بدی نیستند...یعنی چطور بگم....به درد رفاقت نمیخورن....از اونایین که گذران.....یعنی فقط یه خوشی زود گذرن.... البته بگما توشون آدم با مرام هم هست که منم بد جور خراب رفاقتشونم....خدا وکیلی خیلی بهش وابستم (اینم یکی از همون جمع ِ .....اما گفتنی این کجا و آن کجا...!) خیلی بهش وابستم....یه جورایی بهش نیاز دارم و محتاجشم....وااای از قهر چشماش میمیرم و زنده میشم....خدا نکنه این اخم کنه....اون موقع دیگه همه چیز واسم بی ارزش میشه...... آره به این تعلق خاطر دارم اما با بقیه رفاقت میکنم.....توصیفش واسم سخته اما همین قدر بگم که جای جای زندگیم ردشو حس میکنم.....(اما الان میخوام راجع به یکی دیگه بحرفم....!)

چند وقت پیش یه اتفاقی افتاد که یکی از همین رفقا برگشت گفت: ای خدا من چه گناهی کردم که گیر این دوستای نامرد افتادم...؟

این حرف خیلی واسم گرون تموم شد...یعنی اصلا انتظار نداشتم.... همیشه از باز شدن روم تو روی دیگران هم میترسیدم هم دوری میکردم.....اما اون موقع قاطی کردم حسابی!دادی زدم که خودمم کفم برید!بعد از اون فکر میکردم دیگه روم نمیشه بهش نگاه کنم...ولی... دیدم نه بابا انگار این چیزا واسه اینا عادیه!!!خیلی جالب دفعه بعد که دیدم خیلی معمولی درست مثل قبل باهام برخورد کرد،البته فکر کنم چون جلو بچه ها بودیم....یه کم با هم سردیم اما واقعا واسم عجیب بود که بعد اون حرفش...!(نمیدونم والا....) وقتی دیدم اینا اینقدر راحتن منم با خودم گفتم چرا بیخودی خودمو اذیت کنم؟!!!نه واقعا چراااا؟ آدم واسه کسی میمیره که واسش تب کنه دیگه! بسه هرچی از احساساتمون بذر و بخشش کردیم....!

میخوام شاد باشم و خودم باشم! البته یه چیزی خیلی رنجم میده...خیلی به شدت.... یکی از دوستام که واقعا ته(همون end دیگه(

رفاقت بود و امیدوارم که باشه...ازم دور ِ نمیتونم زیاد ازش خبر بگیرم...همیشه اونه که باهام تماس می گیره و من از لحنش میفهمم که دلخوره اما به روش نمیاره.... کاش میتونسم یه جوری بهش بفهمونم که خدایی خراب رفاقتشم....میخوام بهش بگم دست هر چی با مرام تو عالم بسته..... ایشاا... هرجا هست خوب و خوش باشه و از زندگیش لذت ببره.... آخه اونم مثل من خیلی حرس و جوش میزنه تازه خیلیم بیشتر! اما میدونم یه روزی به حرفم میرسه که بعضیا واقعا قدر محبت رو نمیدونن و رفاقت رو نمیفهمن..... دوس دارم اونم یه جاهایی بیخیال بشه درست مثل من....! منم نتونستم درست جواب این همه لطفشو بدم....اما واقعا میخوام با شرمندگی بهش بگم که خراب رفاقتتم......

رفاقت گاهی اشک گاهی خون

رفاقت گاهی از جنس جنونه

یه وقتایی تموم ِ دین و دنیا

برای آدمای بی نشونه

همون بی ادعاهایی که گاهی

نمی دونی چقدر عاشق تر از مان

همونایی که حتی از خدا هم

به این آسونیا چیزی نمیخوان

اگه عشقی نبود فقط رفاقت

می تونست عشقو تو دنیا بیاره

نمیشه دل به عشق ِ اون کسی داد

که میتونه رفیقو جا بذاره

رفاقت مثله خاک سرزمینه

واسه قربونی عشق ِ تو و من

میشه دریا شدن مشکل نباشه

به شرط ِ ساده ی از خود گذشتن

دلم گرفته...

faryadhayam — Sun, 27 Sep 2009 10:59:30 GMT

کاش قلبم درد تنهایی نداشت
چهره ام هرگز پریشانی نداشت
کاش برگ های آخر تقویم عشق
حرفی از یک روز بارانی نداشت
کاش می شد راه سخت عشق را
بی خطر پیمود و قربانی نداشت

اينم از ماه رمضون....

faryadhayam — Sun, 20 Sep 2009 15:45:55 GMT

دلشوره همه وجودش رو گرفته بود . عجيب بود براش که در آستانه ماه مبارک هيچ احساس خاصي نداشت .
هر چي سبک سنگين مي کرد مي ديد انگاري امسال اومدن ماه مبارک هيچ تغييري رو توش ايجاد نکرده ، نه شوق سحري و نه شعف افطار . حتي اين خوشخواب ديگه از خوابهاي ماه رمضون که براي روزه دارها عبادت محسوب مي شه هم لذتي نمي برد .
از خودش بدش اومد ، دلش گرفت . آخه گير کار کجا بود ؟ بغضي سنگين در گلوش چنگ انداخت رو به آسمون کرد آخه من که بنده بدي نبودم .... نکنه باهام قهري ؟.... تو که دلت نمي ياد لذت مهمونيت رو نچشم ؟ .... تو که دلت نمي ياد سر سفره ات باشم ولي در حسرت حال خوش سحرهاي ماه رمضان ..... چشماش به اشک نشست ....
يادش اومد دو ماه گذشته انقده درگير دنيا و قيل و قالش بوده که فرصت نکرده توي ايستگاههايي که تو رجب و شعبان خدا براي برداشتن توشه قرار داده بود حتي يه توقف کوتاه داشته باشه .
از ايستگاه ولادت امام باقر(ع) رد شده بود بدون اينکه متوجه بشه ، ايستگاه شهادت امام هادي (ع) رو وقتي متوجهش شده بود که ازش گذشته بود ، از ايستگاه ولادت امام عشق با عجله رد شده بود به اميد ايستگاههاي شعبان المعظم ، ايستگاه وفات حضرت زينب رو نتونسته بود توقف کنه به دليل کار و گرفتاري ، ايستگاه وفات امام موسي کاظم رو به بهانه مبعث رد کرده بود ، به مبعث که رسيده بود درگير خودش و مشکلاتش بود .
رجب تموم شده بود بدون هيچ ره توشه براي ماه مبارک . ايستگاههاي شعبان انقده نوراني بودن که دلش نمي اومد ازشون به سادگي بگذره اما دنيا و گرفتاريهاش .....( چه بهانه تکراري و کودکانه اي !!!!!)
از ايستگاه امام حسين (ع) و حضرت عباس(ع) و امام سجاد(ع) عبور کرده بود اما فرصت توشه برداشتن رو پيدا نکرده بود .وقت رد شدن از ايستگاه ولادت حضرت علي اکبر (ع) خواب مونده بود . وقتي به ايستگاه ولادت امام زمان (ع) رسيده بود دلش لرزيده بود يه نگاهي به خودش و راهي که اومده بود کرده بود ...بدون ره توشه ....دست خالي .... بدون کادو بايد مي رفت مهموني .....
دلش پر از غصه بود تنها چيزي که همراه خودش آورده بود يه دل گرفته بود و بس ... انگاري داشت يه خبرايي مي شد ... يه حال عجيبي داشت .... يه ترنم گوشنواز و دلنشين داشت به خودش مي خوندش :

بازآ بازآ ... هر آنچه هستي بازآ ....

حالا ديگه اشک از چشماش جاري شده بود ، به سجده افتاد :
ـــ خداي قشنگم ! ازت ممنونم که با دست خالي قبولم کردي ، ممنونم که دعوتم کردي سر سفره ات ، خدايا ممنونم که نذاشتي بقيه مهمونات بفهمن که بدون ره توشه اومدم . خداجونم ! کمکم کن تا قبل از شبهاي سرنوشت بشم يه مهمون دوست داشتني سر سفره ات ....

با خودم گفتم: وضعت خیلی خرابه......اینم از ماه رمضون..... کاری کردی؟.....

رميده

faryadhayam — Mon, 31 Aug 2009 10:36:37 GMT

نمی دانم چه می خواهم خدايا
به دنبال چه می گردم شب و روز
چه می جويد نگاه خسته من
چرا افسرده است اين قلب پرسوز
ز جمع آشنايان می گريزم
به كنجی می خزم آرام و خاموش
نگاهم غوطه ور در تيرگی ها
به بيمار دل خود می دهم گوش
گريزانم از اين مردم كه با من
بظاهر همدم و يكرنگ هستند
ولی در باطن از فرط حقارت
به دامانم دوصد پيرايه بستند
از اين مردم، كه تا شعرم شنيدند
برويم چون گلی خوشبو شكفتند
ولی آن دم كه در خلوت نشستند
مرا ديوانه ای بدنام گفتند
دل من، ای دل ديوانه من
كه می سوزی ازين بيگانگی ها
مكن ديگر ز دست غير فرياد
خدارا، بس كن اين ديوانگی ها

به به!!!

faryadhayam — Mon, 24 Aug 2009 09:33:28 GMT

خب ظاهراْ برای خیلی ها این مشکل پیش اومده!!!از جمله من! که هم پستهام پریده هم کسایی که لینکشون کردم! احیاناْ مسئولین محترم اینجا دیگه چرااااا؟!!!!

ضد حال خفنی بود...تازه داشتم میومدم رو فرم.... حالا که دیگه اساساْ حسش نیست!! ببینم کی باز بر میگردم....!

آهان راستی چقدر این روزا کسل کنندس!پس کی پاییز میاد که یه کم نشاط بیاد! خداییا این روزا چی کار میشه کرد؟ ماه رمضونم که هست و نمیشه برنامه ریخت رفت بیرون! هوووووووووووف! خودم تو کار خودم موندم! توی ۳ روز ۲۷ قسمت فیلم دیدم!!! واقعاْ بیکاری با آدم چی کارا نمیکنه!!!

خب خوش باشید . منم سعی میکنم بیشتر بیام!

راستی واسه سرگرم کردن هرکی پیشنهادی داره خاهشاْ بده! ممنون